Orain arte, unibertsitateko irakaskuntza irakasleengan egon da oinarritua. Ikasleek paper proaktiboa eduki beharrean, jasotzaile ez-aktibo baino ez dira izan. Horregatik, irakasleak nola edo hala ikasleen partehartzea lortu behar du, nahiz eta askotan emaitzak oso pobreak izan, hainbat ikaslek oraindik ikasgelan hartutako apunteengan baino ez baitu pentsatzen.
Orain arte, enfasia irakasleengan edo irakatsitakoarengan zegoen; orain, ostera, ikaslea da erdigunean dagoen figura; bera da garrantzitsuena. Horregatik galdetu behar diogu gure buruari ea nola egingo dugun benetan ohitura eta trebezia batzuk har ditzan ikasleak, horrela etorkizunean ere baliabideak non dauden jakin dezan eta problemei irtenbideak nola aurkitu. Baten batek esango du erabat praktikotasunaren esparrukoa dela gogoeta hori; baina, zinez, pentsatzen dut ongarria dela estudianteentzat.
Aurrerantzean, beraz, irakaslea tutorea da, gidaria, laguna, ikasleei segimendua egingo diena, aholkularia, planifikatzailea, zizeronea, hitz batean.
Irakaslea, izan ere, konpetentziak eduki behar ditu gogoan, asignatura bakoitzean egokien jotako konpetentziak, horrela ikasleak hobeto jabe daitezen asignaturaz. Hortaz, asignaturak ez dira ikasgelan soilik burutzen. Mobilitatean, etxean, bibliotekan eta abarretan ere ikas daiteke aurrerantzean. Horren guztiorren planifikazioa irakasleari dagokio.